بي تو هرگز ...

بي تو هرگز سراغ شعر نمي‌روم و به صداي باران‌هايي كه از دريا برمي‌گردند، گوش نمي‌دهم احساس مرا مي‌تواني زير چترهاي آبي و درون گلابي‌هاي با طراوت ببيني مي‌تواني حرف‌هاي مرا زير خاكسترهاي سرد يا در گلبرگ‌هايي كه به زودي عسل مي‌شوند جست‌وجو كني!

پاييز من!

زندگي چون باد سرد پاييزي مي‌گذرد اما من همچون تكسوار شب تنهايي صحرا كه سرابش تو باشي قدم برمي‌دارم. تمام ستارگان در بالين نرم چون پر قوي آسمان دامن گستردند. پرنده‌ي شب نغمه‌اش را تمام كرد اما هنوز پايان دفتر عشق من چون مسئله رياضي ناتمام مانده ... .

دوستي عشق است

عشقي كه پر پرواز ندارد

هر زمان كه به او مي‌انديشم                       

گلويم چون كوير خشك مي‌شود                         

وسرم سنگيني مي‌كند و به خود مي‌لرزم.

هر وقت كه او را مي‌بينم دلم از تپش مي‌ايستد و دستم مي‌لرزد

و پاهايم از حركت مي‌ايستد و

گونه‌ام را آتش سوزان مي‌سوزاند

هر گفته او آزارم مي‌دهد

زيرا عشقش براي من شكنجه‌اي ناگفتني ست

وقتي تو هستي همه چيز گل مي‌دهدو شكوفا مي‌شود .

كفش‌هاي خاكي قطارهاي خاموش شيشه‌هاي غبار گرفته و استخوانهاي فرسوده .

وقتي نبض تو مي‌زند نوازنده دوره‌گرد آن آهنگ قديمي رابي لرزش دست مي‌نوازد .

بي تو هرگز سيبس را براي زندگي پوست نمي‌كنم و موهاي بنفشه را شانه نمي‌زنم.

بخوان با من

به سرخي غروب

به رنگ دل

بخوان كه ديگر تابي نمانده